ندای منبر

اعمال مشروع

فرض: فرض درلغت قطع نمودن راگويندودراصطلاح ان عملي راگويندكه به دليل قطعي ثابت شده باشدوهيچ شك وشبه دران وجودنداشته باشد.مانند:فرضيت نماز،‌روزه،حج،زكاةوغيره

حكم فرض: به كردن ان ثواب وبه نكردن ان بدون عذرشرعي عذاب است ومنكرآن كافرميشود.

فرض به دوقسم است:فرض عین،فرض کفائی

فرض عین :ان است که ادای ان برهرفردمسلمان عاقل،بالغ،مرد،وزن لازم است.امافرض کفائی انست که تعدادی از مسلمانان ان را انجام نمایند از گردن دیگران خلاص میشودواما اگر هیچ مسلمانی ان را انجام ندهند هم گنهگار شمرده میشوند.

واجب: بمعني لازم بوده وان عملي راگويندكه بدليل ثابت شده باشدکه دران شبه باشد.مانند: نمازوترونمازعيدين كه اداءانهابرمسلمانان واجب ميباشد.

حكم واجب: حكم ان مانندفرض است كه به كردن آن ثواب وبه نكردن آن عذاب است.اما منكرآن كافرنميشود.

سنت:عبارت ازعملی است که نبی کریم(ص)ان راانجام دادباشد.

حكم سنت:كردنش ثواب داردوخوف عذاب است براي تارك آن ازنگاه تنبلي وغفلت.وسنت به دو نوع است سنت  موكد وغير موكد

سنت موکد:ان اعمالي كه حضرت محمد(ص) بر انجام ان مداومت كرده باشد(يكبار يادوبار انرا درحياتش ترك كرده است)

مانند:سنتهاي نمازهاي پنجگانه،نماز جماعت،نمازتراويح وغيره كه عمل برآن ضروري ميباشدبنابراين امرخداوند(ج)كه ميفرمايد(وَمَا آَتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا)(سوره حشر 7)

ترجمه:وانچه راكه رسول خدا(ص)برايتان اورده انرابپذيريد(يعني بران عمل كنيدوازانچه شمارامنع كرده اجتناب ورزيد.

سنت غیر موکد:ان اعمال راكه حضرت رسول اكرم(ص)بعضي اوقات ترك كرده يعني بران مداومت نكرده ازجمله سنت هاي غيرموكد محسوب ميشوند. به كردن ان ثواب وبه ترك ان ملامتي است.

مستحب: درلغت به معني پسنديده بوده ودراصطلاح آن عملي راگويند كه حضرت رسول(ص)انراگاهي انجام داده وگاهي انرا ترك كرده باشد ويااصحاب نبي كريم(ص)آنراپسنديده باشند.

حكم مستحب:به كردن ان ثواب است وبه نه كردن ان نه عذاب است ونه عتاب.

مباح: درلغت به معني رواوحلال است ودراصطلاح ان اعمال را گويندكه بنده درانجام وترک ان مخير است.

حكم مباح: درانجام دادن ان ودرترك كردن ان نه عذاب است ونه ثواب.

مانند:راه رفتن،نان خوردن،شكاركردن وغيره.

اعمال غيرمشروع

حرام: درلغت بمعني ناروابوده ودراصطلاح ان اعمال راگويند كه انجام دادن ان به نهي قطعي(قران مجيدوياحدیث صريح) به ثبوت رسيده وحضرت پيغمبر(ص)ازان منع شده باشد.

حكم حرام: به انجام ندادن ان ثواب است وبه انجام ان عذاب وبحلال دانستن ان انسان بدون كدام تاويل كافرميشود مانند خوردن گوشت خوك،دزدی کردن،زناءکردن،قتل نمون مسلمان وغيره.

مكروه: درلغت بمعني ناخوش ايند بوده ودراصطلاح ان عملي را گويند كه منع ان به دليلي ثابت شده باشدکه دران شبه موجود باشد.

حكم مكروه:به نكردن مكروه تحريمي ثواب وبه كردن ان ترس عذاب است. وبه حلال دانستن ان انسان كافرنميشود، بلكه فاسق ميشود.